Գառնու հեթանոսական տաճարը նվիրված է եղել Արևի աստծու պաշտամունքին, որը կրում էր Արեգ անունը, իսկ Արշակունիների կենցաղում կոչվում էր Միհր, այսինքն՝ Միթրա։ Քրիստոնեության ընդունումից հետո ամրոցը եղել է Տրդատ Գ թագավորի քրոջ՝ սուրբ Խոսրովիդուխտի «ամառանոցային սենյակը»։ Արտաշեսյան և Արշակունյաց թագավորների օրոք Գառնին եղել է նշանավոր ամրոց, զորակայան և ամառանոց, իսկ 4-րդ դարում եպիսկոպոսանիստ բնակավայր։ Հայ գրերի գյուտից հետո մատենագիրների մոտ հանդիպում են հայերեն տեղեկություններ ամրոցի մասին. Գառնին հիշատակվում է իբրև խիստ ամրացված արքունի ամրոց